Meisjes, wat gaat de tijd toch snel. Het is hier ook zo drxfak! Door mijn val in februari heb ik lang niets kunnen doen, ik ben geopereerd en nog gaat alles niet van een leien dakje. Zo op het oog lijkt het redelijk goed, tot ik lang moet staan, en dat moet ik tijdens m'n werk vrijwel aldoor. 't Blijft zoeken naar een balans, maar de allesoverheersende pijn is gelukkig wel zo goed als verdwenen. Een kwestie van de aanhouder wint, zullen we maar denken…..

Weer aan het werk betekent projecten weer opstarten, en me voorbereiden op de dingen die komen. Zwartsluis is best een actief dorp, met in juni altijd een kunstenaarsmarkt, zodat het hier een beetje Montmartre lijkt, en daarna komen de Sluziger Zaterdagen, met vaak een braderie en veel toeristen. Toen mijn winkeltje vorig jaar oktober opende nam ik me voor dat het bomvol leuke dingetjes moest komen, dus met de kerst had ik leuk uitgepakt, maar door mijn noodlottige val kwam de rest er niet van. Gelukkig is er nu 's avonds nog wat energie om wat te doen, en dat komt meestal neer op borduren. Het heeft me helemaal in de greep en ik vind het enig. Ik merk ook dat het borduurwerk in de etalage het meest de aandacht trekt, en bijkomend voordeel is dat het niet verkleurd als de zon er meedogenloos op staat te schijnen.

 
Ook in huis komt er af en toe een klein pronkertje tevoorschijn, en je ziet dat ik even gezellig meedoe met de hartjesrage
Zien jullie overigens het mooie dienblaadje? M'n vader gaf het me na zijn verhuizing, want hij wilde wat spullen van mams op gaan ruimen. Ze was altijd erg groots op het mooie blaadje, en nu wordt het door mij gekoesterd. De hartjes heb ik inmiddels in de winkel om wat saaie bloempotjes gebonden, en dat staat hartstikke leuk.

Wees niet bang, ik heb de lapjes niet afgezworen, maar ik werk er momenteel iets minder aan. Je kunt maar xe9xe9n ding tegelijk, en ik heb besloten het borduren een serieus onderdeel te laten zijn van de winkel. Zo heb ik mooie borduurstoffen gekocht, 11 en 12.6 draads en zo ontstaat er weer van alles. Wat quilten betreft maak ik momenteel alleen de Sweet en m'n Merklapquilt, maar daarover meer in een volgend logje, want ik heb ze nog niet op de foto gezet. Er zijn al wel weer 7 blokken bijgekomen, dus dat schiet wel aardig op.

'k Zal serieus proberen regelmatiger een berichtje te plaatsen zodat jullie weer een beetje mee kunnen krijgen van het wel en wee. De tijd van wel is hopelijk weer aangebroken!

 
Zwaai, Leintje

Het heeft lang geduurd, maar hier is ze dan weer. Ondertussen veel gebeurd, en gisteren ben ik dan uiteindelijk geopereerd. Niet voor niets, want toen ik op de O.K. lag, bleek dat m'n meniscus niet alleen gescheurd was, maar ook dubbel geklapt en vervolgens gekanteld. Geen wonder dat ik de laatste maanden zoveel pijn heb gehad!

Nu is het gelukkig allemaal achter de rug, en zal ik elke dag weer wat vooruit gaan. Wat vanmorgen al heel anders voelde was de zin in de dingen van alledag. Ik kreeg warempel weer zin in lapjes, draadjes, lapjes en …… Dat is lang weggeweest, hoewel ik best wel eens wat deed, maar niet zoals anders, maar we gaan de schade weer lekker in halen!

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel geweest, want

Vanmorgen moest ik weer naar het ziekenhuis, voor de evaluatie van de therapie en bespreken hoe nu verder. Toen ik vertelde dat het eigenlijk helemaal niet gaat, en ik na ruim 13 (!) weken nog steeds veel pijn heb en zelfs de afgelopen weken achteruit ging in plaats van vooruit, werd de MRI nogmaals bekenen, en toen bleek dat er ook sprake is van een scheur in de andere (binnenste) meniscus. Van de voorste kruisband wisten we al dat die was afgescheurd. Ook de knieschijf loopt uit de pas.

Toen kwam de boel in een stroomversnelling, en werd besloten dat ik volgende week dinsdag geopereerd ga worden en de knie tevens nogmaals grondig onderzocht gaat worden. Ik krijg een ruggeprik, want het is de bedoeling dat ik meekijk en dat er overleg kan worden gepleegd mochten ze nog meer tegenkomen. Dat zou op zich niet vreemd zijn, want wie verwacht nou dat je naast een zware kneuzing zoveel letsel oploopt bij xe9xe9n stapje vanaf een bankje, en zo hoog was dat bankje toch echt niet!

Opluchting bij mij, want nu is duidelijk wat nou de enorme pijn veroorzaakt en mijn beroerde geloop, want nog altijd kan ik niet strekken en zelfs niet met enige dwang. Dat maakt staan tot een hel, en werken is af en toe gewoon tranen verbijten! Ik ben dus opgelucht, want nu gaat er eindelijk wat gebeuren en denk ik dat het na volgende week alleen maar beter kan gaan!

Ondertussen natuurlijk niet helemaal stil gezeten. Ik ben nog steeds bezig met de laatste blokken van de Sweet, waarbij ik vandaag aan maand 17 mag beginnen, en ik heb weer 4 mooie blokken gemaakt voor de merklapquilt. Tussendoor ook nog een lief geurzakje ontworpen en gemaakt, want dat zijn van die fijne pakketjes voor in de winkel. Ook heb ik weer blokken gemaakt voor de Greenpiece Bom, die toch ook heel bijzonder wordt met die prachtige wollen blokken! Ben toch wel ontzettend dankbaar dat de handen gespaard zijn gebleven, en ik lekker zit aan tafel met het been omhoog. Als dat toch niet meer zou kunnen! Nou maar hopen dat het herstel na de operatie beter zal vlotten en ik weer gauw de oude ben, en dit alles snel mag worden vergeten!

Zwaai, leintje

Vanmorgen moest ik weer naar het ziekenhuis, voor de evaluatie van de therapie en bespreken hoe nu verder. Toen ik vertelde dat het eigenlijk helemaal niet gaat, en ik na ruim 13 (!) weken nog steeds veel pijn heb en zelfs de afgelopen weken achteruit ging in plaats van vooruit, werd de MRI nogmaals bekenen, en toen bleek dat er ook sprake is van een scheur in de andere (binnenste) meniscus. Van de voorste kruisband wisten we al dat die was afgescheurd. Ook de knieschijf loopt uit de pas.

Toen kwam de boel in een stroomversnelling, en werd besloten dat ik volgende week dinsdag geopereerd ga worden en de knie tevens nogmaals grondig onderzocht gaat worden. Ik krijg een ruggeprik, want het is de bedoeling dat ik meekijk en dat er overleg kan worden gepleegd mochten ze nog meer tegenkomen. Dat zou op zich niet vreemd zijn, want wie verwacht nou dat je naast een zware kneuzing zoveel letsel oploopt bij xe9xe9n stapje vanaf een bankje, en zo hoog was dat bankje toch echt niet!

Opluchting bij mij, want nu is duidelijk wat nou de enorme pijn veroorzaakt en mijn beroerde geloop, want nog altijd kan ik niet strekken en zelfs niet met enige dwang. Dat maakt staan tot een hel, en werken is af en toe gewoon tranen verbijten! Ik ben dus opgelucht, want nu gaat er eindelijk wat gebeuren en denk ik dat het na volgende week alleen maar beter kan gaan!

Ondertussen natuurlijk niet helemaal stil gezeten. Ik ben nog steeds bezig met de laatste blokken van de Sweet, waarbij ik vandaag aan maand 17 mag beginnen, en ik heb weer 4 mooie blokken gemaakt voor de merklapquilt. Tussendoor ook nog een lief geurzakje ontworpen en gemaakt, want dat zijn van die fijne pakketjes voor in de winkel. Ook heb ik weer blokken gemaakt voor de Greenpiece Bom, die toch ook heel bijzonder wordt met die prachtige wollen blokken! Ben toch wel ontzettend dankbaar dat de handen gespaard zijn gebleven, en ik lekker zit aan tafel met het been omhoog. Als dat toch niet meer zou kunnen! Nou maar hopen dat het herstel na de operatie beter zal vlotten en ik weer gauw de oude ben, en dit alles snel mag worden vergeten!

Zwaai, leintje

Eindelijk zit er vooruitgang in, nu ik een paar keer per week fysio heb. Ik loop redelijk, al zie je me nog duidelijk trekken, want ik kan nog altijd mijn been niet strekken.  Lastig, vooral je je 's morgens eens lui wilt uitrekken! Dan is het meteen: "au". Staan blijft een probleem, maar ik hoop dat dat langzaam ook weer beter zal worden.

Ik scharrel weer in mijn winkeltje, en bij mooi weer zitten we natuurlijk buiten. Ik heb dan ook inmiddels een gezonde kleur gekregen, en met mijn gezellige vrijdagmorgenklupje ( hier niet compleet) zaten we heerlijk buiten aan de koffie voor het winkeltje voor we binnen hard gingen werken aan onze "merklapquilt. 
  M'n merklapquilt begint wat te worden, want ik heb inmiddels twee rijen af. Ik had jullie foto's beloofd, dus hier volgen ze:
Ik heb ze allemaal vanmorgen op de foto gezet, maar de blokken nog niet netjes gestreken. Hier blok 1, de and met Broderie Perse en een beetje borduurwerk. Af en toe volgt er een iets "saaier"blok, want dan kan de rest beter schitteren!
Blok 3 is een applicatie. Het takje is geborduurd in een klein kettingsteekje met een verlopend garen, wat een mooi effect geeft:
Dan een geappliceerde ster:
Ik ben erg dol op borduren de laatste tijd, en verwerk in de merklapquilt dan ook mooie borduurwerkjes. Deze moest ik iets op maat maken met hulp van een extra randje, dat nog wat extra werd versierd:
De volgende is een traditioneel patchworkblokje, ontleend aan Barbare Brackman
De engeltjes uit het volgende blokje komen uit een heel oud kerststofje, wat hier al jaren ligt te liggen. Met een vrij getekend hart toch wel weer een lief blokje geworden, Ik heb voor een antieke blauw-groen gekozen, want roze werd te zoet:
Rij 1 wordt afgesloten met een simpel blok:
Smaakt het naar meer? Mij in elk geval wel, want eerlijk gezegd worden we zelf steeds enthousiaster over het project. Vrijdag 's morgens hopen we stiekem op geen klanten, want dan legt elk van ons de gemaakte blokken compleet op de vloer in de winkel, zodat we uitgebreid kunnen bewonderen en proeven wat de volgende moet worden. Als de hele zaak ligt kun je dat veel beter bekijken, en ik maak de blokken dan ook in de volgorde waarin ze moeten komen, want dat werkt het makkelijkst. Ondertussen heb ik een superdikke map met potentixeble blokken voor de andere rijen, en zodra de map op tafel komt is het smullen, want er zitten heerlijke uitdagende blokken bij. We kunnen dan niet wachten tot we het vertaald zien in stof!

Ben je er klaar voor, dan leid ik je door de tweede rij:
We beginnen met een eenvoudige patchworkvariant van een bloementuiltje. Hier kan je ook goed de mooie gebloemde achtergrondstof zien die het geheel gelijk al een stukje ouder maakt! Hierna volgt m'n russische borduurtje, uitgevoerd in mooie oude kleurtjes:
Dit motiefje vind ik ook zo mooi om een oud doosje mee te bekleden! Gaat vast nog wel gebeuren…..

Blok 3 is eenvoudig:
en blok 4 heb ik geleend van de Green Piece bom, maar dan uitgevoerd in mooie stofjes:
Blok 5 is een mooi blokje wat de muzikantjes goed laat uitkomen:
Blok 6 is op di moment m'n favoriete blok, omdat ik het zo gezellig vind geworden. Er komt mog een mooie randje op de theepot, maar ik heb het vergeten mee naar huis te nemen, dus dat komt er morgen op. Zonder het randje is hij ook al fraai door de combinatie van applicatie en Broderie Perse.
Heb je nog adem over voor de laatste twee blokken? Dan eerst een blok uit de Dear Jane,
en tot slot een blok uit het boek Affair of the Heart van Aie Rosmann
Bij elkaar ziet het er dan zo uit:
Ik mag deze week dus beginnen aan rij drie. En als je nu denkt: Verrek, wat is ze produktief, dan moet ik je uit de droom helpen, want we zijn in januari begonnen en maken een blok per week, dus er zijn nu 16 weken verstreken! 't Wordt wel een plaatje, niet?

Zwaai, Leintje

Eindelijk zit er vooruitgang in, nu ik een paar keer per week fysio heb. Ik loop redelijk, al zie je me nog duidelijk trekken, want ik kan nog altijd mijn been niet strekken.  Lastig, vooral je je 's morgens eens lui wilt uitrekken! Dan is het meteen: "au". Staan blijft een probleem, maar ik hoop dat dat langzaam ook weer beter zal worden.

Ik scharrel weer in mijn winkeltje, en bij mooi weer zitten we natuurlijk buiten. Ik heb dan ook inmiddels een gezonde kleur gekregen, en met mijn gezellige vrijdagmorgenklupje ( hier niet compleet) zaten we heerlijk buiten aan de koffie voor het winkeltje voor we binnen hard gingen werken aan onze "merklapquilt. 
  M'n merklapquilt begint wat te worden, want ik heb inmiddels twee rijen af. Ik had jullie foto's beloofd, dus hier volgen ze:
Ik heb ze allemaal vanmorgen op de foto gezet, maar de blokken nog niet netjes gestreken. Hier blok 1, de and met Broderie Perse en een beetje borduurwerk. Af en toe volgt er een iets "saaier"blok, want dan kan de rest beter schitteren!
Blok 3 is een applicatie. Het takje is geborduurd in een klein kettingsteekje met een verlopend garen, wat een mooi effect geeft:
Dan een geappliceerde ster:
Ik ben erg dol op borduren de laatste tijd, en verwerk in de merklapquilt dan ook mooie borduurwerkjes. Deze moest ik iets op maat maken met hulp van een extra randje, dat nog wat extra werd versierd:
De volgende is een traditioneel patchworkblokje, ontleend aan Barbare Brackman
De engeltjes uit het volgende blokje komen uit een heel oud kerststofje, wat hier al jaren ligt te liggen. Met een vrij getekend hart toch wel weer een lief blokje geworden, Ik heb voor een antieke blauw-groen gekozen, want roze werd te zoet:
Rij 1 wordt afgesloten met een simpel blok:
Smaakt het naar meer? Mij in elk geval wel, want eerlijk gezegd worden we zelf steeds enthousiaster over het project. Vrijdag 's morgens hopen we stiekem op geen klanten, want dan legt elk van ons de gemaakte blokken compleet op de vloer in de winkel, zodat we uitgebreid kunnen bewonderen en proeven wat de volgende moet worden. Als de hele zaak ligt kun je dat veel beter bekijken, en ik maak de blokken dan ook in de volgorde waarin ze moeten komen, want dat werkt het makkelijkst. Ondertussen heb ik een superdikke map met potentixeble blokken voor de andere rijen, en zodra de map op tafel komt is het smullen, want er zitten heerlijke uitdagende blokken bij. We kunnen dan niet wachten tot we het vertaald zien in stof!

Ben je er klaar voor, dan leid ik je door de tweede rij:
We beginnen met een eenvoudige patchworkvariant van een bloementuiltje. Hier kan je ook goed de mooie gebloemde achtergrondstof zien die het geheel gelijk al een stukje ouder maakt! Hierna volgt m'n russische borduurtje, uitgevoerd in mooie oude kleurtjes:
Dit motiefje vind ik ook zo mooi om een oud doosje mee te bekleden! Gaat vast nog wel gebeuren…..

Blok 3 is eenvoudig:
en blok 4 heb ik geleend van de Green Piece bom, maar dan uitgevoerd in mooie stofjes:
Blok 5 is een mooi blokje wat de muzikantjes goed laat uitkomen:
Blok 6 is op di moment m'n favoriete blok, omdat ik het zo gezellig vind geworden. Er komt mog een mooie randje op de theepot, maar ik heb het vergeten mee naar huis te nemen, dus dat komt er morgen op. Zonder het randje is hij ook al fraai door de combinatie van applicatie en Broderie Perse.
Heb je nog adem over voor de laatste twee blokken? Dan eerst een blok uit de Dear Jane,
en tot slot een blok uit het boek Affair of the Heart van Aie Rosmann
Bij elkaar ziet het er dan zo uit:
Ik mag deze week dus beginnen aan rij drie. En als je nu denkt: Verrek, wat is ze produktief, dan moet ik je uit de droom helpen, want we zijn in januari begonnen en maken een blok per week, dus er zijn nu 16 weken verstreken! 't Wordt wel een plaatje, niet?

Zwaai, Leintje

(foto's volgen nog….)

Dat een ogeluk in een wel heel klein hoekje zit, heb ik aan de lijve ondervonden. Stel je voor, xe9xe9n van de eerste mooie dagen die de lente lijken aan te kondigen, en die je bij het opstaan al vult met een heerlijke energie. Gauw naar de winkel, ruim voor openingstijd, zodat je vlug de ramen kunt lappen en wat veranderingen doorvoeren, en een mooie nieuwe etalage maken. Je wilt veel doen die dag, en gisteren ben je al zo lekker opgeschoten, dus je bent helemaal klaar voor nog zo'n lekkere werkdag. Ondertussen komen er wat klantjes binnen, eentje schuift even aan voor een lekker bakje koffie, en als ze de winkel uitloopt stap je gauw de etalage in, zeept het laatste raam in, oh, trekkertje vergeten, gauw pakken, je stapt op de grond, je gilt het uit van de pijn en valt en verdrinkt in een zee van sterren….

Een half uur later lig je nog steeds op de grond, achter de deur zodat geen mens je kan zien liggen, en je realiseert je dat je niet kunt staan, maar blijven liggen kan ook niet. Je schuift op je bil richting telefoon en trekt die van de balie af om DH te kunnen bellen. De pijn is bijna niet te harden, en je blijft sterretjes zien, waarop je een stoel voor je uitschuift en langzaam richting de buitendeur schuift, om daar buiten in de frisse lucht op te klauteren in de hoop dat de sterren verdwijnen. Dan wordt je opgemerkt, en komt er eindelijk hulp…

Inmiddels zijn we ruim 7 weken verder, en lopen en staan blijft moeilijk. De pijn is inmiddels draaglijk geworden, maar nooit weg, en inmiddels ben ik begonnen aan een revalidatieprogramma met als doel het ontlopen van een operatie!

De MRI liet zien dat er sprake is van bloed/ vocht in het scheenbeen (Bone bruising Tibia), een gescheurde meniscus en een afgescheurde kruisband, die nog maar met een milimeter vastzit, dus eigenlijk als verloren beschouwd dient te worden. De combinatie van de drie blessures is volgens de doktoren een hele lastige, en zo zachtjes aan begin ik hen te geloven….. 

Mijn zusje zegt altijd "niets is voor niets, alles gebeurt met een doel"en ze wijst me fijntjes op m'n levenswijze van altijd rennen en vliegen en een enorm enthousiasme voor de dingen die op m'n pad komen. Volgens haar hoog tijd voor bezinning en zelfreflectie. Niets mis mee natuurlijk, maar ik geef toch de voorkeur om dat op mijn tijd te doen, maar het lot beschikte anders.

Tijd om na te denken was er voldoende, en eerlijk is eerlijk, de eerste 2 weken hing ik op de bank zonder dat de lapjes en draadjes me konden boeien want ik voelde alleen maar die alles overheersende pijn. Gelukkig gaat het inmiddels weer wat beter, en kwam ook de zin terug om wat te doen, en ook de zin om te zoeken naar vernieuwing. Tja, niets is immers voor niets in het leven!

In de winkel was ik januari met een Antiquiteitenmorgen begonnen, waar dames aanschuiven die op xe9xe9n of andere manier met iets antiekerigs bezig zijn. De xe9xe9n maakt de Dear Jane, de ander een Civil War, en met een klein groepje zijn we begonnen aan een vrij project in de stijl van de prachtige Morrelli, maar dan vertaald naar eigen idee. Een heerlijk project, waarbij we elkaar steeds weer proberen te verrassen met een speciaal blok waar we haast niet kunnen wachten om het de anderen te laten zien, want pas dan kunnen we er helemaal van genieten. Met dit project kunnen we helemaal los, en we naaien, borduren en appliceren dat het een lieve lust is.

Langzaam ontstaan de mooiste blokken, met af en toe een rustig en bijna "saai" blok ertussen om de anderen extra te kunnen laten schitteren, en je zou ons af en toe eens van genoegen moeten kunnen horen knorren! Dit is echt genieten, en we vinden het heerlijk om nieuwe technieken uit te proberen en zo onze grenzen te verleggen. Voor ons een leerproject, maar deze schoolbank voelt wel heel goed! De weken thuis kwamen de dames naar hier en namen ze me alles uit handen, en dat was voor mij even een lichtpuntje, en voor mijn gevoel hebben ze me er door gesleept en gemaakt dat de zin weer terug kwam! De quilt in wording is daarmee niet alleen een geweldig leerproject in technieken, maar nu al een verhaal van een heerlijke en kostelijke vriendschap.

Wat een domme pech kan een mens toch hebben. Stel je eens voor, het is prachtig weer, jij bent in je winkel en je hebt veel te verzenden en kijkt af en toe naar buiten, en ziet alleen de ramen, die door de gaskachel aardig blauw zijn geworden van een winter stoken, maar je zet door en even voor vijf uur laat je alles in een postzak verdwijnen, blij dat de klus geklaard is. De volgende dag weer prachtig weer, en je hebt een lange lijst met dingen die je wilt doen, maar het zonnetje dwingt je om toch maar eerst even de ramen te doen. Tja, lentekriebels, en verzetten heeft weinig zin. Het gaat vlot, tussendoor een paar klanten, en dan ben je aan de laatste toe, de etalage. Er staat een antiek kerkbankje voor met mandjes gevuld met stofjes, maar je haalt ze keurig allemaal weg. Uit voorzorg zet je er nog een stevig trapje bij, want de afstap is wel wat hoog. Hup het trapje op, op het bankje en hup , in de etalage. Je sopt de boel in, oh, trekkertje ligt nog op tafel, even gauw pakken, je voet komt op de grond, een onbeschrijflijke pijn, je veert omhoog om languit op de vloer weg te zakken in een zee van sterren en een helse pijn. Ik heb er zeker een half uur gelegen, voor ik besefte dat ik niet kon staan en kruipend richting telefoon ging om DH te bellen…..

We zijn nu bijna twee weken verder, en lopen is nog steeds erg pijnlijk, en zonder krukken wil het helemaal niet. Een scheur in de aanhechting met de kleermakerspier is de diagnose, en die gaat alleen over met rust. Dat valt niet mee, want ik ben altijd een aardig bezig bijtje, en eerlijk is eerlijk, de eerste week kon ik niet anders dan een beetje hangen op de bank, maar nu ben ik toch maar blij dat m'n handen en polsen gespaard zijn gebleven, dus ik zit nu verplicht te handwerken, al kan het me nu en dan gestolen worden omdat mijn bovenbeen erg last heeft van akelige spierspasmen. Wat zal ik blij zijn als dit alles achter de rug is! Vooral de nachten zijn akelig, want de pijn en kramp houdt me uit de slaap, en ik zit soms hele nachten beneden, en dan duurt een nacht lang!

We maken nu dus maar van de nood een deugd, en ik heb dan ook een maand blokken gemaakt van de Sweet, en nu liggen er nog drie maanden te wachten. Ook heb ik twee applicatieblokken gemaakt van de Greenpiece, met de mooie, warme wol die zo'n prachtige sfeer geven, en tenslotte heb ik eindelijk een zijkant gemaakt voor m'n Rosewood Cottage, en die ligt nu onder de naaimachine om gefestonneerd te worden. Af en toe een klein borduurtje tussendoor, en op vrijdag komt m'n clubje van de Antiquiteitendag, die normaal in de winkel plaats vindt maar de dames boden aan om nu thuis te komen, en dat is wel zo gezellig, want DH is doorgaans overdag niet thuis. Vrijdag is mijn lievelingsdag, want dan mag ik werken aan m'n lievelingsproject, een vrij project in de stijl van Di Ford's Morrelli, en het zelf bij elkaar zoeken van stofjes en mooie blokken is elke keer weer een feest, en we hopen elke keer weer dat het gemaakte blok de andere dames even de adem ontneemt….. Tja, het is niet alleen voor mij een hoogtepuntje!

Vorige week probeerde ik toch de winkel te draaien, maar het lukte absoluut niet, maar morgen wil ik toch weer een poging wagen! Ik heb er een hard hoofd in, maar niet geschoten is altijd mis toch!

 Zwaai, Leintje

Met een volle agenda is er vaak weinig tijd om m'n weblog bij te houden, laat staan dat ik aan het lezen van de weblogs van andere toekom! Maar er wordt hier dan ook serieus hard gewerkt hoor, want door alle drukte was er schandalig veel blijven liggen. Toen ik de kerstvakantie in ging ben ik serieus aan het werk geslagen, want m'n eigen Sweet was blijven liggen en blijven steken bij maand 9 omdat er opeens een winkel kwam, en dat heb ik geweten. Inmiddels ben ik druk aan het naaien geslagen, en vanmorgen zag ik kans om het laatste blokje van maand 13 te maken, zodat ik inmiddels 4 maanden ben ingelopen. Dat is pas lekker doorwerken, niet?

Ook de Greenpiece bom is weer ter hand genomen, en zo dadelijk ga ik beginnen aan de patchworkblokken van maand 3, en de applicaties zijn al gemaakt, gefestonneerd en al.

In de winkel heb ik een morgen gecreeerd om lekker creatief bezig te kunnen zijn onder de naam "Antiquiteitenbee". Ik was al maanden gefascineerd door de Morrell quilt, en eigenlijk wilde ik die wel graag maken. Erg zitten dubben, van zal ik het pakket bestellen of het patroon, maar de kosten van alleen het patroon zijn erg hoog (70-75 euri) en dat is buiten mijn principe. Ik wil namelijk best betalen voor een mooi patroon, maar ik vind dat de prijs wel erg ver opgedreven wordt, zeker als je kijkt wat je betaalt als je rechtstreeks bij de ontwerper besteld. Dan heb je een patroon voor vaak minder dan de helft, en dan zitten de dure verzendkosten van welk werelddeel dan ook er bij in. Ik weet het, ook een winkel wil verdienen, maar je verdient immers op je stof je normale marge en ik zie patronen toch meer als een stuk service. Ik besloot dus dat ik het echt te duur vond, want ik heb geen creditkaart en bestel dus niet overzee, en daar valt goed mee te leven. Toch bleef de quilt me fascineren, maar er was ook nog zoveel anders dat ik graag wilde doen. Tot ik plotseling op het idee kwam een eigen "Morrelli: te gaan maken, en de blokken gebruiken om bepaalde techniekjes te oefenen. Voorop staat de wat antieke sfeer die de quilt uitstraalt, en met wat gelijkgezinden besloten we gezamelijk aan de slag te gaan. Het gevolg is dat we op vrijdagmorgen onder het genot van een kopje koffie en wat lekkers heerlijk in de winkel werken aan onze Morrelli, en dan eens schuift die aan, en dan eens die. Er moet wel een stoel gereserveerd worden, want vol is vol, maar het zijn dan ook heel genoeglijke uurtjes. En laten we wel wezen, wat is er heerlijker dan in een nieuw jaar aan een nieuw project te mogen beginnen? Niets toch!

Wil je ook een keer meedoen op de vrijdagmorgen in Zwartsluis, bel me dan op 038-3868096 en wie weet is er nog plek! Je mag me ook altijd mailen

Ik ben wel streng voor mezelf. Ik mag nl. maar xe9xe9n blokje per week maken zolang ik m'n achterstand Sweet niet heb weggewerkt (ik moet nl. nog 4 maanden inhalen) en m'n Greenpiece quilt niet helemaal gemaakt heb, en ik moet tenminste xe9xe9n miniprojectje per maand maken. Voor januari is dat een nieuwe versie geworden van m'n Pjotr-quiltje, want ik had vorig jaar de mijne weggegeven, en ja, ik vond dat hij eigenlijk ook in de winkel thuishoorde, dus ik heb me nogmaals gebogen over m'n Roodborstjes, en ik ben heel tevreden over het resultaat! 

En zo zijn we al frobbelend in februari terecht gekomen, met weer een lange lijst met dingen die ik deze maand gedaan wil hebben. Ik heb m'n lesschema opgegooid zodat ik de zondag en maandag echt helemaal vrij ben, en zo kan ik als ik wil echt even lekker meters maken zoals ik het noem. Juist met grijze dagen zoals vandaag voel ik me dan heerlijk als ik lekker met de lapjes kan spelen, al ben ik tussendoor natuurlijk ook wel in huis bezig, want ja, dat gaat ook gewoon door en hulp in huis heb ik helaas nog niet.  Ik heb wel een kokkie, en daar ben ik heel wijs mee!

Ongemerkt ben ik inmiddels ook weer een jaartje ouder geworden,    want ik was de elfde jarig. De kinderen kwamen de zondag ervoor, met gulle gaven, en het bijzonderste cadeau kwam van m'n Kleine Grote Man, die een boek voor me geschreven en getekend heeft, zodat ik voor het slapen wat kan lezen. Hij had er een mooie kaft omheen gemaakt, die ik ook kan gebruiken om m'n werkjes in op de bergen, en als de werkjes klaar zijn kan ik het alsnog gebruiken als placemat werd me verteld. Zoveel vernuft van een manneke van 5! Ik was helemaal vertederd!

Het allergrootste cadeau kwam de dag voor mijn verjaardag, want die dag bracht ik namelijk in het ziekenhuis door. De dag voor kerst ontdekte ik een knobbel in m'n borst waarna ik er pas op 3 januari naar kon laten kijken omdat onze dokters met vakantie waren. Ze stuurde me 5 januari naar het ziekenhuis, en wat ze zagen moest verder onderzocht worden, en dat gebeurde dus de 10de, met een punctie en een bioptie, en uren van spanning voor de patholoog uitsluitsel gaf. Een gezwelletje van ca 1,5 cm. van een goedaardig soort! Het mag blijven zitten want het zal niet kwaadaardig worden. De opluchting was niet te beschrijven! Je begrijpt vast wel dat dit dus m'n mooiste cadeau was!

Zwaai, leintje